Overal ligt zwerfvuil. Tussen de planten. In het water. Op straat. Het is een teken van onverbondenheid, vervreemding. De betekenis van dit teken luidt: “het leven doet er niet toe”. Het is een uitnodiging tot meer uitingen van vervreemding. Zwerfvuil hoopt op. Er liggen steeds meer glasscherven op straat. Er ontstaat een naar sfeertje. Een plek komt terecht in een neerwaartse spiraal. Deze destructieve dynamiek onderbreek ik en ga ik tegen, door zwerfvuil op te ruimen. Hiermee help ik niet alleen de hele buurt, maar ook mijzelf.

Dit is mijn methode. Eerst zoek je een groene plek. Daar tref je vanzelf zwerfvuil aan. Dan open je jouw hart, en deel je jouw intentie met de planten en dieren: “ik ga jullie helpen”. Heb je je (on)bewust afgesloten voor het leven? Dan vind je dit heel moeilijk. Maar als je blijft opruimen, overwin je deze barriere. Door zwerfvuil op te ruimen, zuiver je het aanwezige leven en jezelf. Door uit eigen vrije wil deze goede daad te verrichten, breng je een offer aan het leven. Op deze wijze laat je sluimerende krachten in jouw ziel ontwaken, en maak je ruimte voor al het leven om tot je te spreken. Planten, dieren, wolken, wind, regen, zonnestralen. Het begint tegen je te spreken in een nieuwe taal. Je hoeft alleen te luisteren en er voor open te staan.

Mijn naam is Jasper Eckstein. Ik ben gewoon begonnen met opruimen. Het verwaarloosde park in mijn buurt. Elke dag een uur lang. De omgeving werd gezonder, en ik werd gezonder. De ecologie herstelde. En ik ontdekte een wereld vol leven. Niet alleen in de buitenwereld, maar ook in mezelf. Het is de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Voor mij is opruimen slechts een middel. Het doel is verbinden met het leven.